Tekst Sander Damen

Een corsowagen begint altijd met een idee. Dan volgt een ontwerp. Dan de uitvoering en dan de deelname aan het corso. Wim Schreurs ontwierp zijn eerste corsowagen zo ongeveer vijfendertig jaar geleden. De laatste jaren ontwerpt de gepensioneerd docent tekenen en techniek en kunstenaar voor Corsogroep ‘Eig’nwies’ die dit jaar vijfentwintig jaar bestaat.

“In december komen we altijd met de corsogroep bij elkaar,” beschrijft Wim het ontwerpproces.” Dan bespreken we ideeën voor de nieuwe wagen. Meestal blijven er dan twee ideeën over waar we in januari een besluit over nemen. Dit jaar hebben we voor het thema ‘Trekvogels’ gekozen.”

Ambachtelijk ontwerper

Wim noemt zichzelf een ambachtelijk ontwerper: “Als de keuze bepaald is, maak ik een schets, maquette of kleimodel. Op basis daarvan bedenken de techneuten het binnenwerk, in dit geval hoe de vleugels van de vogels bewogen moeten worden. Er zijn ontwerpers die hun ontwerpen in 3D uitprinten, maar ik werk ambachtelijk: met tekeningen, maquettes en modellen.”

Het ontwerp wordt na akkoord naar de corsohal aan de Parallelweg gebracht. Aan de hand van het model, tekening of maquette wordt begonnen met de opbouw van de wagen. “Vaak zie je tijdens het opbouwen dat er ruimte te veel of juist te weinig op de wagen is, dan moet de wagen aangepast worden,” vertelt Wim. “Dit jaar waren er bijvoorbeeld vijf vogels bedacht, maar bleek in de praktijk dat er ruimte was voor zeven.”
De techneuten werken in een andere, speciaal daarvoor uitgeruste, hal aan de techniek om de vleugels op een veilige manier te laten bewegen en de wagen voort te bewegen.

“We moeten rekening houden met veiligheid, wetten en regels, maar ook met hoe de mensen langs de kant naar de wagen kijken,” licht Wim toe. “Alles moet goed te zien zijn. Wij werken alleen met mankracht, daarom moet er ook rekening gehouden worden met het duwen en het laten bewegen van de beweegbare elementen.”

Fortuna

De groep van Eig’nwies werkt elke maandagavond in de corsohal aan de parallelweg aan hun wagen. “In onze groep zitten niet zo veel jongeren,” zegt Wim. “Dat vind ik jammer. Het zou fijn als er meer jongeren op maandagavond naar de hal zouden komen. Ze zijn meer dan welkom. We kunnen ze ook leren lassen enzo. Voor het plakken kunnen we ook altijd vrijwilligers gebruiken.  Kijkers zien vaak niet hoeveel werk de bouwers verzetten om een wagen op de weg te brengen.”

Het gaat Wim niet om de winst, vertelt hij. “Nee, maar winnen is wel heel erg leuk,” licht hij toe. “We doen het voor het publiek, de gezelligheid en om samen iets moois te maken. Dit jaar bestaan we trouwens vijfentwintig jaar, best wel bijzonder.”

Zie: www.facebook.com, zoek op Corsoclub Eignwies