Op weg naar de ingang van het restaurant waar ons
voorafgaand aan het vertrek een kopje koffie met
koekje is beloofd, kijk ik door het raam naar binnen. Heel even
komt de cynicus in mij naar boven en flitst ‘fossielencentrum’
door mijn hoofd, want veel grijs, rimpels en doorvoede buikjes.
De werkelijkheid is wel even anders.

Tijdens Corona waagde een onbenullige columnist de baby
boomers denigrerend ‘dor hout’ te noemen, tegenwoordig
spreekt men met respect van ‘krasse knarren’. Als we binnen
lopen wordt dat laatste nadrukkelijk bevestigd: vrolijk ogende
senioren met vastberaden, stoere blik, energieke uitstraling.
De groepsvakantie is nieuw voor ons. We worden ouder en
hebben geen zin meer alles zelf te regelen; wel fietsen in het
buitenland, maar zonder met de auto naar de bestemming te
hoeven rijden. De bus wordt het vervoermiddel, Zuid-Duits
land het reisdoel.

De organisatie heeft onze groep uitgebreid met een aantal
vrijgezellen zodat de helft uit swingende singles op leeftijd be
staat: een bont gezelschap.

De leiding is in handen van een joviale, Brabantse chauffeur
die op gewiekste wijze een paar ‘sterke’ mannen als zijn ge
trouwen om zich heen verzamelt; zij nemen het alfa-mannetje
veel werk uit handen. Hij wordt bijgestaan door een sportieve
dame; in de bus doet deze haar uiterste best – ochtendgym
nastiekoefeningen (matige imitatie van Olga Commandeur),
carnavalskrakers, (flauwe) mopjes – om de stemming erin te
houden. Tijdens haar ‘optredens’ voel ik elke keer mijn tenen
krommen.

De vrijgezellen vinden elkaar snel, enkelen laten zich nogal
luidruchtig en enthousiast gelden. Als ongeremde, rebelse
pubers proberen ze op allerlei manieren aandacht te trek
ken: machogedrag, gegniffel, wulpse en schalkse blikken. De
hormonen gieren ongegeneerd door de bus. Leeftijd heeft
kennelijk geen invloed op de hormonale huishouding van
hunkerende vrijgezellen. Vermakelijk, soms herkenbaar.
Wij leren een sympathiek stel kennen met wie we een fijne
week beleven: veel humor, mooie gesprekken. Ondanks hun
leeftijd (68 en 79) rijden deze sportieve reisgenoten bijna
moeiteloos de schitterende dagtochten van 50 kilometer op
een ‘gewone’ fiets. Petje af.

Hoezo ‘dor hout’? Laat die ‘grijze duiven’ maar schuiven’