In gesprek met Peter ten Hagen

Aan de rand van de markt, met uitzicht op de zonovergoten toren, ademt alles Winterswijk. Net als het bloemencorso. Niet zomaar een optocht, maar het resultaat van maanden bouwen, verbinden en dromen. Hoe houden we dit erfgoed levend? Door koers te zetten op vernieuwing, jeugd en
maatschappelijke betrokkenheid.

Aan een tafeltje op het marktplein, waar het geroezemoes van het centrum samengaat met de geur van koffie, ontstaat een openhartig gesprek met Peter ten Hagen over het bloemencorso. “Dit uitzicht,” klinkt het, wijzend naar de zonovergoten Jacobstoren, “dat is Winterswijk. En zo is het bloemencorso dat ook. Maar we moeten nu durven nadenken over de toekomst.”

Peter ten Hagen startte het Corsobouwers Magazine jaren geleden samen met Franz ter Loo met een helder doel voor ogen: meer mensen enthousiasmeren om zich aan te sluiten bij een corsogroep. Niet alleen voor zijn eigen club, maar voor álle verenigingen in Winterswijk. “We hebben iedereen nodig,” zegt hij. “Het magazine laat zien wat er achter de schermen gebeurt – van lassen tot plakken, van ideeën tot bloemen. Door dat zichtbaar te maken, hopen we nieuwe bouwers te inspireren om mee te doen.”

De passie is voelbaar. Die voor bloemen, voor bouwen, maar ook voor behoud. Het idee wordt uitgesproken om het bloemencorso organisatorisch onder te
brengen in een aparte stichting. Niet om het los te weken van het Volksfeest, maar juist om het sterker te verankeren in de toekomst. Een stichting zonder ledenstructuur, maar met liefhebbers aan het roer. Een brede organisatie van vrijwilligers die met een zelfde passie organiseren als dat de bouwers aan hun wagens werken.

Jeugd kom erbij!

Een belangrijk speerpunt in dat toekomstbeeld: de jeugd. “We moeten het corso stoer maken,” klinkt het stellig. Mascottes als Bink en Bloem, kleurwedstrijden op basisscholen en zichtbaarheid op social media zijn slechts een begin. “Zet jongeren in het zonnetje. Laat zien dat corso bouwen niet alleen knutselen is, maar creatie, techniek en teamwork. En geef ze ruimte om hun eigen invulling hieraan te geven.” Het actieve seizoen van de Corsobouwersverenigingen loopt eigenlijk het hele jaar met een paar rustige wintermaanden. De piek ligt in augustus. Dan is er het plakwerk en kunnen de verenigingen iedere helpende hand gebruiken.

Meer dan bouwen alleen

Het bloemencorso vervult in Winterswijk een diepere rol dan velen beseffen. “We hebben het hier over sociale cohesie,” zegt Peter. “Onze vereniging Corso & Co bijvoorbeeld is een plek waar rangen en standen vervagen. Waar iedereen meetelt, ongeacht achtergrond of leeftijd.” Voor sommigen is het corso zelfs een uitlaatklep, een manier om eenzaamheid te doorbreken of om structuur te vinden. Dit maakt het corso niet alleen een cultureel, maar ook een sociaal-maatschappelijk erfgoed. En juist daarom is het zo belangrijk dat het behouden blijft.

Samen bouwen aan zichtbaarheid en structuur Om het bloemencorso ook in de toekomst sterk en zichtbaar te houden, is het belangrijk om te blijven investeren in communicatie en betrokkenheid. Het bloemencorso als zelfstandig onderdeel binnen de Vereniging Volksfeest biedt meer kansen. Niet om los te raken van het volksfeest, maar juist om als stevig fundament te dienen. Het corso is immers voor velen het hart van het feest – de kleurrijke rots in de branding én de eyecatcher waar Winterswijk trots op is. Door de structuur iets aan te passen, ontstaat er
ruimte voor nieuwe energie, heldere focus en toekomstgericht bouwen, zonder dat het één het ander overschaduwt. Zo blijft het corso van ons allemaal — en klaar voor morgen.

De Magie van het bloemencorso Winterswijk

Voor Peter ten Hagen zit de magie van het corso niet alleen in de optocht zelf, maar vooral in het proces ernaartoe — en verrassend genoeg ook erna. “Het
mooiste moment?” zegt hij zonder aarzelen. “Het afbreken.” Niet omdat het dan voorbij is, maar juist omdat daarin alles samenkomt: het werk zit erop, de spanning is weg, en de groep kijkt samen terug op wat er is neergezet. Maar minstens zo bijzonder vindt hij het creatieve proces in de maanden ervoor. Van niets iets maken, van schets naar staal, van frame naar figuur. “Samen bouwen, puzzelen, vormen, aanpassen – dát is het corso,” legt hij uit. “En het allermooiste is als iemand die zichzelf helemaal niet creatief vindt, ineens met iets briljants komt. Dan zie je mensen groeien. Daar doe je het voor.”

De conclusie is helder

De liefde voor het Winterswijkse corso zit diep. Maar liefde alleen is niet genoeg. Er is lef nodig. Om los te laten wat niet meer werkt. En om te bouwen aan bloemen, aan mensen, aan een toekomst.