De laatste keer. De laatste keer dat hij de ambtsketting af doet. In een volle, deinende feesttent op de Markt in Winterswijk, het middelpunt van het Volksfeest. Hij draagt de ketting over aan Jeroen Brittijn, de voorzitter van de Vereeniging Volksfeest.

Het is méér dan een symbolische daad, het is afstand doen van een steeds meer benauwende way of life. Altijd de ogen op je gericht, altijd aanstaan, altijd in de pas lopen, altijd vriendelijk zijn. Veel facetten van het werk als burgemeester vindt hij mooi, maar met dat glazen huis is hij wel een keer klaar. Misschien voelt hij dat op dat moment ook wel dat hij als de jongste burgemeester van Nederland begon. Dat hij op 32-jarige leeftijd ‘al in de pas moest lopen’, de keerzijde van dat ambt. Hij kan in Breda anoniem door het openbare leven, het zal voor hem ook voelen als een zucht van verlichting.

Daarom was het een speciale editie voor hem, dit Volksfeest. Nog eenmaal in de koets, zwaaiend naar de mensen langs de kant, die een applaus voor hem overhadden. Het merendeel van de burgers beseft dat het een bijzondere burgemeester was, die Winterswijk op een eigen en verfrissende wijze op de kaart heeft gezet.

Hij neemt zelf een voorschot. Hij staat vrijdagmiddag, samen met wethouder Gosse Visser en recreatieondernemer Hendrik Jan Mensink, achter een bar op het Volksfeest. Wéér de mensen bedienen, maar dan met een schort voor. En het hoeft niemand te verbazen dat hij volgend jaar met het Volksfeest meeloopt in de muziek. Het zou zo maar kunnen.

Na een hectische week, met vele mooie woorden bij zijn afscheid in de volle Jacobskerk en die voor hem historische editie van het Volksfeest, zal hij zondagmorgen heel tevreden wakker zijn geworden. De ketting is af en dat voelt bevrijdend. Het is tijd voor een nieuw avontuur en een nieuw leven. Daar verheugt hij zich op.

Nog een keer burgemeester worden? In Tilburg? Wie weet. Dat kan altijd nog als hij ouder is… Hij is nu niet langer meer burgemeester Bengevoord en wordt dijkgraaf Bengevoord. Maar is voorál Joris.